Afrikaanse gedigte

Ek trek deur die woestyn met geen meer.
Dit is die enigste manier hoe ek sal leer.

Selfs my stem keer terug,
stom en donker my oë sonder lig.
Soekend, verlore… Met sere voltrek,
ja van geboorte in gebrek…

O Heer dankie dat ons weet,
in al ons aardse pyn en leed
sal U nooit van ons vergeet.

O ons sondige verlede,
kla ons aan elke dag tot op hede.
O Vader dit breek my hart,
om U kinders te sien in die verlede se smart.
Verward en omring deur die doodskadu nag,
so asof hulle nie meer op uitkoms wag.

Laat my lewe om te loof!
Laat my hart weerklink,
U beloftes aan my beloof.

In die donkerte van die nag,
laat my kniel en vir U antwoord wag,

My lyf voel moeg, 
so asof ek myself af swoeg. 
Van laat aand tot die more vroeg, 
is ek net besig om my eie land te ploeg.